| | DIOKSYNY W RÓŻNYCH STRATEGIACH POSTĘPOWANIA Z |
| | 0,28 | | MB | ODPADAMI |
| | 12 | | stron |
| | 191 | | ID | Politechnika Łódzka |
| | 2002 | | rok |
| | INFORMACJE WSTĘPNE |
| | O NOMENKLATURZE |
| | Nazwa dioksyna (częściej: dioksyny) używana w publikacjach ekologicznych i dyskusjach |
| | publicznych nie jest właściwą nazwą chemiczną, ale skrótem (nazwą grupową) przede wszystkim dla |
| | polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn [1] (PCDD) (rys. 1). Jest to grupa 75 kongenerów [2], włącznie |
| | z najbardziej znanym przedstawicielem 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyną (w skrócie 2,3,7,8- |
| | TCDD, albo po prostu TCDD). Ze względu na właściwości toksyczne podobne do TCDD, dioksynami |
| | nazywa się pewne polichlorowane dibenzofurany (PCDF) (rys. 2), których ogólnie jest 135 |
| | kongenerów, niektóre polichlorowane bifenyle (PCB) (rys. 3), etery bifenylowe, naftaleny i |
| | wielopierścieniowe związki aromatyczne. Często nazywa się te związki dioksynopodobnymi (ang. |
| | dioxinlike). W niniejszym tekście termin dioksyny będziemy rozumieli w sposób zawężony do |
| | PCDDs i PCDFs [3]. Możliwe są także pochodne bromowe, w których zamiast atomów chloru (Cl) |
| | występują atomy bromu (Br) (zwłaszcza w odniesieniu do pochodnych bifenyli), a także pochodne |
| | mieszane - chlorowo-bromowe. Wtedy liczba możliwych izomerów-kongenerów sięga kilku tysięcy. |